Pururawa i Urwasi





Pururawa w godzinie, gdy słońce mgły krasi,

Ujrzał nimfę wód przaśnych - Indiankę Urwasi.



Wynurzyła dłoń z wody, a za dłonią - głowę,

A niedługo - popierśną kibici połowę.



Górowała rozbieżnej pierścieniami fali,

Palcami z lekka pierśnych tykając korali.



Pururawa podpatrzył, jak nieśmiertelniało

Jej obciśle przywdziane powierzch ducha ciało.



Pomiażdżyła mu serce miłości nagłota -

Ją się skradać ku bogu ruchem snu i kota.



Porwał ją w swe ramiona ku warg swych potrzebie.

"Ciebież tulę w objęciu? Odpowiedz, że ciebie!"



Bożym wrzaskiem przeczyła rąk jego przemocy,

Wyrywała się z ramion aż do późnej nocy!



Ale on ją pod leśnym uciszył pagórem,

Wtłoczył żywcem do wora i przewiązał sznurem.



Jak złodziej, pomykając jarami po jarach,

Powrócił do dom z worem wrzeszczącym na barach.



Wiedział, co przyniósł w worze - a i po co - wiedział!

Stał u progu zdyszany - wór mu u nóg siedział.



Świerszcz w chałupie skowronił, jaskólił i brzęczał,

A on stał zadumany, a wór nagle klęczał.



"Wróć mi wolę ruczajną, wróć stawne bezczasy!

Więcej we mnie drga boga, niż dziewczęcej krasy".



"Darmo pragniesz się z wora prośbą wyszeleścić!

Chcę boga, com go schwytał, raz w życiu popieścić!" -



"Cóż ci po tej pieszczocie, co rozkosz przekracza?

Cóż ci po tej rozkoszy, co w otchłań się stacza?"



"Niech się rozkosz odmieni aż nie do poznania,

Już ja nigdy swojego nie wściągnę kochania!"



I wyłonił ją z wora na żądz swych bezdroża:

"Nie masz wokół nikogo, oprócz nas i łoża!"



"Oddam ci wniebowzbitą mych piersi urodę,

Warg mych odwilż różaną i ramion dogodę.



Jeno ukryj w pieszczocie nagość swego ciała.

Abym ludzkich upojeń ja - bóg - nie widziała!"-



Po ciemku barwił łoże we kwiaty i liście,

W ciemnym łożu do niego polgnęła biodrzyście.



Kształt jej wgarniał w objęcia, płonął w jej upale,

A ustami wyławiał dwu piersi korale.



"Kiedyż ty mnie podpatrzysz, jako w ciebie dyszę?"

"Nigdy cię nie podpatrzę! Dość, że dech twój słyszę!"



"Czemuż nie chcesz oczyma wyjść szczęściu na drogę?"

"Po cóż jeszcze mam widzieć to, co kochać mogę?"



"Chciałbym w oczach twych odbić radość, co mózg mroczy!"

"Bądźże mi niewidzialny, póki mam te oczy".



I czuł, w sobie zamilkły, że bogini ciało,

Wieczyściejąc ku niemu, chętnie namdlewało.



I namdlewał z nim razem rozkoszy bezsiłą,

Aż w namdlał w taki bezświat, że go już nie było.



Nie było go na drogach, ni w ukryciu alej,

Ani w nim, ni poza nim, ni bliżej, ni dalej!



Wezbrany poza łoża miłosnego miedzą,

Jeno poił się słodką o sobie niewiedzą.



I tak uczył się nie być od nocy do świtu,

Aż się zbudził przy gwiazdach - bywalec niebytu.



I ujrzał, że bogini, rozkoszą opiła,

W mrocznym łożu jaśnistym kształtem się ciemniła.



"Ciemnij się w moją miłość, rozum mi odbieraj,

Ale w moich objęciach nigdy nie umieraj!"



"Jeno tyle umieram, ile miłość każe,

A spłodzę tobie syna w mych bioder pożarze".



I spłodziła mu syna na polu, w południe,

Kiedy zboże ku słońcu złoci się bezludnie.



"Bogom w oczy wsmucony jestem od spowicia,

A weseli się we mnie życie spoza życia.



Pójdźcie ze mną do lasu nie opodal gaju,

Pragnę zbadać twarz ojców, odbitą w ruczaju.



Jest tam skwar w macierzance i chłód w leśnym dzwońcu,

Spróbujemy we troje zanieistnieć w słońcu".



Poszli za nim do dziwnie ruczajnego lasu,

Gdzie czas szumi wśród liści, a liście wśród czasu.



Poszli w skwar macierzanki, rozpełzłej samotnie,

I zabrnęli w chłód dzwońców - i już bezpowrotnie.



Troje było ich w lesie: dwa i jedno ciało,

Nikt nie wie, co się z nimi stało lub nie stało.


Ocknął się rycerz, snem zatrwożony, 

Mówi po ciemku do swojej żony:

"Sen miałem, jakom zwykł, 

Był tu, był tam - i znikł. 

Widziałem we śnie róże i róże, 

I twoją siostrę i noc w lazurze,

Tuż obok w sennych mgłach 

Szedł ku niej na wprost gach. 

Spłyńże mi cicho, jak krew po nożu, 

Do jej alkowy, by tuż przy łożu,

Co dźwiga ciała znój,

Sen sprawdzić mój - nie mój !"

Zwlekła się pani z leż na kolana,

Z kolan powstała wyprostowana, 

I poszła przed się w mrok, 

Za krokiem glusząc krok.

Gdy do siostrzynej wnikła alkowy, 

Szukała głowy obok jej głowy,

Obok lic - innych lic,

Lecz nie znalazła nic.

Ujrzała tylko róże i róże, 

Wszystkie szkarłatne i bardzo duże,

Bo śpiąca, trwając wzdłuż,

Sen pasła jawą róż.

Upadła pani w mrok na kolana.

"Tak będę trudniej zowąd widziana !" -

Tamuje wonny dech,

Nocnych się bojąc ech.

Gdy północ wzmogła sny nieomylne, 

Słyszy stąpanie bose i pilne -

Ściągnęła czujne brwi:

Ktoś wręcz otworzył drzwi. 

Na klęczkach pani wzroku natęża, 

Na klęczkach widzi, że duch jej męża

Idzie, drzwi tłumiąc ruch -

Śpi ciało - czuwa duch! 

Idzie ku śpiącej w ogień i burzę,

Pomiędzy róże, pomiędzy róże!

Od róż ją bierze wpół,

W uścisku zwarł i skuł.

"Śpijmy oboje - i duch i ciało,

Niech żadne nie wie, co się z nim działo!" 

Przegina śpiącą wznak,

By docałować tak!

Nad ranem pani powraca blada.

"Czy śpisz, mój mężu?" - Nie odpowiada. 

"Różami sen twój czuć!

O zbudź się, zbudź się, zbudź!"

Budzi się rycerz i w oczy pyta:

"Cóżeś widziała, w mroku ukryta?

Czy mówić nie masz sił?

Byłże gach w łożu?" - "Był." -

"Czy szedł ku śpiącej w ogień i burzę, 

Pomiędzy róże, pomiędzy róże?

Czy przegiął białą wznak?" -

"Tak - szepcze pani - tak." -

"A czyli widział ciebie, jak w mroku 

Z dłonią na piersi, ze zgrozą w oku

Klęczałaś, zgięta w łuk?" -

"Widział i on i Bóg!" -

Porwał się rycerz ze swej łożnicy: 

"Uchyl, śnie złoty, złotej przyłbicy!

Jam jest! Poznajesz mnie?" 

"Nie inny byłeś w śnie !" -

"Spędzałem noce na sennej strawie, 

Odtąd chcę żywą pieścić na jawie!" -

"Już - szepcze pani - już

Skonała wpośród róż!

We śnie zabiłam ciało bezszumne, 

Złożyć kazałam w podwójną trumnę, 

Dwie trumny - trzeci grób -

Trudny z nią będzie ślub !" -

A rycerz na to: "Zmarła za wcześnie!

Znowu ją muszę nawiedzać we śnie,

Do trumien wkroczę dwóch

Ja - pan, ja - sen, ja - duch!"