Ocknął się rycerz, snem zatrwożony, 

Mówi po ciemku do swojej żony:

"Sen miałem, jakom zwykł, 

Był tu, był tam - i znikł. 

Widziałem we śnie róże i róże, 

I twoją siostrę i noc w lazurze,

Tuż obok w sennych mgłach 

Szedł ku niej na wprost gach. 

Spłyńże mi cicho, jak krew po nożu, 

Do jej alkowy, by tuż przy łożu,

Co dźwiga ciała znój,

Sen sprawdzić mój - nie mój !"

Zwlekła się pani z leż na kolana,

Z kolan powstała wyprostowana, 

I poszła przed się w mrok, 

Za krokiem glusząc krok.

Gdy do siostrzynej wnikła alkowy, 

Szukała głowy obok jej głowy,

Obok lic - innych lic,

Lecz nie znalazła nic.

Ujrzała tylko róże i róże, 

Wszystkie szkarłatne i bardzo duże,

Bo śpiąca, trwając wzdłuż,

Sen pasła jawą róż.

Upadła pani w mrok na kolana.

"Tak będę trudniej zowąd widziana !" -

Tamuje wonny dech,

Nocnych się bojąc ech.

Gdy północ wzmogła sny nieomylne, 

Słyszy stąpanie bose i pilne -

Ściągnęła czujne brwi:

Ktoś wręcz otworzył drzwi. 

Na klęczkach pani wzroku natęża, 

Na klęczkach widzi, że duch jej męża

Idzie, drzwi tłumiąc ruch -

Śpi ciało - czuwa duch! 

Idzie ku śpiącej w ogień i burzę,

Pomiędzy róże, pomiędzy róże!

Od róż ją bierze wpół,

W uścisku zwarł i skuł.

"Śpijmy oboje - i duch i ciało,

Niech żadne nie wie, co się z nim działo!" 

Przegina śpiącą wznak,

By docałować tak!

Nad ranem pani powraca blada.

"Czy śpisz, mój mężu?" - Nie odpowiada. 

"Różami sen twój czuć!

O zbudź się, zbudź się, zbudź!"

Budzi się rycerz i w oczy pyta:

"Cóżeś widziała, w mroku ukryta?

Czy mówić nie masz sił?

Byłże gach w łożu?" - "Był." -

"Czy szedł ku śpiącej w ogień i burzę, 

Pomiędzy róże, pomiędzy róże?

Czy przegiął białą wznak?" -

"Tak - szepcze pani - tak." -

"A czyli widział ciebie, jak w mroku 

Z dłonią na piersi, ze zgrozą w oku

Klęczałaś, zgięta w łuk?" -

"Widział i on i Bóg!" -

Porwał się rycerz ze swej łożnicy: 

"Uchyl, śnie złoty, złotej przyłbicy!

Jam jest! Poznajesz mnie?" 

"Nie inny byłeś w śnie !" -

"Spędzałem noce na sennej strawie, 

Odtąd chcę żywą pieścić na jawie!" -

"Już - szepcze pani - już

Skonała wpośród róż!

We śnie zabiłam ciało bezszumne, 

Złożyć kazałam w podwójną trumnę, 

Dwie trumny - trzeci grób -

Trudny z nią będzie ślub !" -

A rycerz na to: "Zmarła za wcześnie!

Znowu ją muszę nawiedzać we śnie,

Do trumien wkroczę dwóch

Ja - pan, ja - sen, ja - duch!"


Miała w sadzie strój bogaty,

        Malowany w różne światy, 

        Że gdy w nim się zapodziała,

        Nie wędrując - wędrowała.

        Strój koloru murawego,

        A odcienia złocistego -

        Murawego - dla murawy,

        Złocistego - dla zabawy. 



Zbiegło się na te dziwy aż stu płanetników,

Otoczyli ją kołem, nie szczędząc okrzyków. 



Podawali ją sobie z rąk do rąk, jak czarę:

"Pójmy duszę tym miodem, co ma oczy kare!" 



Podawali ją sobie z ust do ust na zmiany:

"Słodko wargą potłoczyć taki krzew różany!" 



Porywali ją naraz w stu pieszczot zawieję: 

"Dziej się w tobie to samo, co i w nas się dzieje!" 



Dwojgiem piersi ust głodnych karmiła secinę:

"Nikt tak słodko nie ginął, jak ja teraz ginę!" 



Szła pieszczota koleją, dreszcz z dreszczem się mijał,

Nim jeden wypił do dna - już drugi nadpijał. 



Kto oddawał - dech chwytał, a kto brał - dech tracił,

A kto czekał za długo - rozumem przypłacił! 



Sad oszalał i stał się nie znany nikomu, 

Gdy ona, jeszcze mdlejąc, wróciła do domu.

 

Miała w oczach ich zamęt, w piersi - ich oddechy, 

I płonęła na twarzy od cudzej uciechy!

 

"Jakiż wicher warkocze w świat ci rozwieruszył?" 

"Ach, to strzelec - postrzelec w polu mnie ogłuszył!" 

 

"Co za dreszcz twoim ciałem tak żarliwie miota?" 

"Śniła mi się w śródleciu burza i pieszczota!"



Mać ją, płacząc, wyklęła - ojciec precz wyrzucił, 

Siostra łokciem skarciła, a brat się odwrócił.

 

A kochanek za progiem z pierścieni ograbił, 

I nie było nikogo, kto by jej nie zabił.



I nie było nikogo, kto by nie był dumny,

Że ją przeżył, gdy poszła wraz z hańbą do trumny. 



Tylko Bóg jej nie zdradził i ślepo w nią wierzył

I przez łzy się uśmiechał, że ją w niebie przeżył. 



"Ty musisz dla mnie polec na śmierci wezgłowiu, 

A ja muszę dla ciebie trwać na pogotowiu!



Ty pójdziesz tą doliną, gdzie ustaje łkanie, 

A ja pójdę tą górą na twoje spotkanie.



Ty opatrzysz me rany, ja twych pieszczot ciernie, 

I będziem odtąd w siebie wierzyli bezmiernie!"



        Miała w trumnie strój bogaty, 

        Malowany w różne światy, 

        Że gdy w nim się zapodziała, 

        Nie wędrując - wędrowała. 

        Strój koloru murawego,

        A odcienia złocistego -

        Murawego - dla murawy, 

        Złocistego - dla zabawy.