Nastała noc, spragniona wymian

Mroku na dreszcze w półśnie rosy.

Dąb bałwochwalczo wierzy w Tymian,

We wpływ Tymianu  - na niebiosy.



Światła na trawie mrą pokotem -

Śmierć świateł wzrusza leśne knieje.

Północ przedawnia się pod płotem,

A płot - przyszłością gwiazd srebrnieje.



Gdzie jest bezdroże? A gdzie - droga?

Gdzie - dech po śmierci? Ból - po zgonie?

Więc nie ma tchu i nie ma Boga?

I nie ma nic - a księżyc płonie?



Księżyc to - wioska ogromniasta,

Gdzie ciszę ciuła brat mój - Srebroń,

Co siebie własnym snem przerasta,

Więc mu istnienia w srebrze - nie broń!



To - niepoprawny Istnieniowiec!

Poeta! Znawca mgły i wina.

Nadskakujący snom - manowiec,

Wieczności śpiewna krzątanina.



W sieć rymów łowi srebrne myszy,

I srebrny chwast i srebrną jabłoń -

I rzuca strzępy srebrnej ciszy

Na księżycową błoń czy prabłoń...



"Śmierci! - powiada - Mrok nas słyszy!

Nie śmiej się w niebo i nie błaznuj!" -

I rzuca strzępy modrej ciszy

Na księżycowy znój czy praznój... 



"Jam ten - powiada - co mgłą dyszy

I wie, że Bóg to - łza i zamieć!" -

I rzuca strzępy złotej ciszy

Na księżycową miedź czy pramiedź...



Pełno tam dolin, wzgórz, bajorów,

Modrych rozwiśleń i udniestrzeń,

I niby scena bez aktorów,

Rozpacza pusta w świetle przestrzeń.



I szepce Srebroń w dal znikomą:

Nie samym świtałem mrok się żywi -

Wszyscy jesteśmy nieszczęśliwi,

Lecz po co srebrnieć? - Nie wiadomo...



Nim śmierć w źdźbło mroku przeistoczy

Pomysł mych łez - i zarys ducha -

Niech mi gwiazdami spyla oczy

Nicości złota rozsypucha!" -



I gdy tak mówi - nicość właśnie

Kłami połyska - zła i szczera -

I jeszcze jedna gwiazda gaśnie -

I jeszcze jeden Bóg umiera.


Romans śpiewam, bo śpiewam! Bo jestem śpiewakiem!

Ona była żebraczką, a on był żebrakiem.



Pokochali się nagle na rogu ulicy

I nie było uboższej w mieście tajemnicy...



Nastała noc majowa, gwiaździście wesoła,

Siedli - ramię z ramieniem - na stopniach kościoła.



Ona mu podawała z wyrazem skupienia

To usta do pieszczoty, to - chleb do gryzienia.



I tak śniąc, przegryzali pod majowym niebem

Na przemian chleb - pieszczotą, a pieszczotę - chlebem



Dwa głody sycili pod opieką wiosny:

Jeden głód - ten żebraczy, a drugi - miłosny.



Poeta, co ich widział, zgadł, jak żyć trzeba?

Ma dwa głody, lecz brak mu - dziewczyny i chleba.