Tyś całował dziewczynę, lecz kto biel jej ciała

Poróżowił na wargach, by cię całowała?



Tyś topolom na drogę cień rzucać pozwolił,

Ale kto je tak bardzo w niebie roztopolił?



Tyś pociosał stodołę w cztery dni bez mała,

Ale kto ją stodolił, by - czym jest - wiedziała?



Stodoliła ją pewno Majka stodolna,

Do połowy - przydrożna, od połowy - polna.



Ze stu światów na przedświat wyszła sama jedna

I patrzyła w to zboże, co szumi ode dna


Romans śpiewam, bo śpiewam! Bo jestem śpiewakiem!

Ona była żebraczką, a on był żebrakiem.



Pokochali się nagle na rogu ulicy

I nie było uboższej w mieście tajemnicy...



Nastała noc majowa, gwiaździście wesoła,

Siedli - ramię z ramieniem - na stopniach kościoła.



Ona mu podawała z wyrazem skupienia

To usta do pieszczoty, to - chleb do gryzienia.



I tak śniąc, przegryzali pod majowym niebem

Na przemian chleb - pieszczotą, a pieszczotę - chlebem



Dwa głody sycili pod opieką wiosny:

Jeden głód - ten żebraczy, a drugi - miłosny.



Poeta, co ich widział, zgadł, jak żyć trzeba?

Ma dwa głody, lecz brak mu - dziewczyny i chleba.