Śnież się, w duszy mojej śnież,

Piersi, nocą całowana,

Co zachować przez sen chcesz

Usta moje aż do rana!



Znój się, w ciele moim znój,

Miłujących rąk pogłado,

Coś mi dreszcz piększyła mój,

Przodując zadumą bladą!



Trwoń się, ogniu świecy trwoń

Na tę pościel, na tę lnianą,

Gdzieś rozwidnił białą skroń,

U nóg moich zapodzianą!


Romans śpiewam, bo śpiewam! Bo jestem śpiewakiem!

Ona była żebraczką, a on był żebrakiem.



Pokochali się nagle na rogu ulicy

I nie było uboższej w mieście tajemnicy...



Nastała noc majowa, gwiaździście wesoła,

Siedli - ramię z ramieniem - na stopniach kościoła.



Ona mu podawała z wyrazem skupienia

To usta do pieszczoty, to - chleb do gryzienia.



I tak śniąc, przegryzali pod majowym niebem

Na przemian chleb - pieszczotą, a pieszczotę - chlebem



Dwa głody sycili pod opieką wiosny:

Jeden głód - ten żebraczy, a drugi - miłosny.



Poeta, co ich widział, zgadł, jak żyć trzeba?

Ma dwa głody, lecz brak mu - dziewczyny i chleba.